Marta Kaczyńska: kiedyś dojdziemy do prawdy

Pani Marto, po analizie dokonanej przez Instytut Ekspertyz Sądowych im. prof. Jana Sehna w Krakowie wiemy już, że gen. Andrzeja Błasika najprawdopodobniej nie było w kokpicie w ostatnich minutach lotu Tu-154M.

Wyniki ekspertyz dokonanych przez ekspertów z Instytutu Sehna obalają kłamliwe informacje na temat okoliczności, w jakich doszło do katastrofy, rozpowszechniane przez MAK, komisję Jerzego Millera oraz akredytowanego przy MAK Edmunda Klicha. Skrupulatne badania przeprowadzone przez polskich biegłych dowiodły, że teoria, wedle której do katastrofy samolotu z prezydencką delegacją doprowadziły naciski wywierane na pilotów przez śp. generała Andrzeja Błasika, nie ma żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Czarne skrzynki nie zarejestrowały bowiem głosu generała, a miejsce, w którym znaleziono jego ciało, nie wskazuje jednoznacznie na to, że w ostatnich chwilach tego tragicznego lotu znajdował się on w kokpicie. Mam na myśli sektor nr 1, w którego obrębie znaleziono 13 ciał, w tym tylko jedno należące do członka załogi samolotu. Z ustaleń ekspertów wynika, że głos pierwotnie przypisywany generałowi Błasikowi w rzeczywistości należał do drugiego pilota, który w sposób właściwy odczytywał wysokość, na jakiej znajdował się samolot. Okazuje się zatem, że opowieść o tym, że katastrofa wydarzyła się z powodu błędu pilotów, którzy ulegli presji swojego przełożonego, została od początku do końca wymyślona. Ponadto należy zwrócić uwagę, że opinia krakowskich biegłych zawiera wzmiankę o zarejestrowanych dźwiękach przemieszczających się przedmiotów. Nie może być więc mowy o rzekomym zarejestrowaniu uderzenia skrzydła samolotu w słynną brzozę. Wobec tego teoria mówiąca o tym, jakoby to dość delikatne drzewo miało odciąć skrzydło Tu-154M, również staje się jeszcze mniej wiarygodna. W świetle powyższych ustaleń widać ewidentnie nierzetelność zarówno raportu MAK, jak i polskiej komisji Jerzego Millera.

W wypowiedziach dla polskich mediów wspominała pani, że polski rząd powinien zwrócić się do międzynarodowych instytucji o pomoc w wyjaśnieniu katastrofy smoleńskiej. Jakie instytucje miała pani na myśli?

Od pierwszych dni po katastrofie uważam, że w tej sprawie polski rząd powinien zabiegać o międzynarodową pomoc. W Smoleńsku zginął prezydent Polski, który jest zwierzchnikiem sił zbrojnych, a także polscy generałowie. Samolot, którym podróżowała prezydencka delegacja, był wojskowy, tragiczny lot był zaś oznaczony "M", tj. military. Polska jest członkiem NATO i choćby z tego względu badanie przyczyn katastrofy powinno odbywać się przy udziale ekspertów wydelegowanych przez tę organizację. Udzielenie pomocy jest jednak możliwe wyłącznie na wniosek polskiego rządu, który do chwili obecnej nie został wystosowany. Polska jest również członkiem Unii Europejskiej. Tak tragiczna i niewyjaśniona śmierć pary prezydenckiej oraz znaczącej części elity politycznej państwa członkowskiego jest wydarzeniem bez precedensu. Sądzę, że Unia – będąca organizacją opierającą się na zasadach współpracy i solidarności – nie powinna pozostawać obojętna wobec sytuacji, w której w jednej chwili duże europejskie państwo zostaje pozbawione swojego najwyższego przedstawiciela, dowódców sił zbrojnych oraz innych wysokich urzędników państwowych. W mojej opinii w tym przypadku argument braku odpowiednich przepisów regulujących procedowanie w tego typu sprawach nie powinien mieć znaczenia. Współpraca międzynarodowa jest przede wszystkim kwestią istnienia woli dotarcia do prawdy na temat katastrofy z 10 kwietnia 2010 roku.

Jak ocenia pani pracę zespołu parlamentarnego ds. katastrofy smoleńskiej, którym kieruje poseł Antoni Macierewicz?

Na bieżąco śledzę kolejne wyniki prac zespołu kierowanego przez pana ministra Antoniego Macierewicza. W obliczu kłamstw rozpowszechnianych na temat katastrofy, ogromnej liczby nieprawidłowości związanych z wyjaśnianiem jej przyczyn, w tym opieszałości polskiej prokuratury, dokonania tego zespołu mają nieocenioną wartość. W tym miejscu muszę również wyrazić swoją ogromną wdzięczność wszystkim tym, którzy swoją wiedzą i doświadczeniem starają się wspierać działania posłów pod kierownictwem Antoniego Macierewicza. Zwracam się przede wszystkim do mieszkających w USA polskich naukowców – profesora Wiesława Biniendy oraz dr. Kazimierza Nowaczyka, którym na podstawie zdjęć ze Smoleńska udało się zrekonstruować wrak Tu-154M, a także w sposób naukowy wykazać, co działo się w ostatnich sekundach przed ostateczną dekonstrukcją samolotu. Są to przełomowe informacje, które w polskich mainstreamowych mediach zostały niemalże zupełnie przemilczane.

Czy patrząc na to, w jaki sposób do tej pory rząd i prokuratura wyjaśniały okoliczności katastrofy, liczy pani, że rząd Donalda Tuska zwróci się o międzynarodową pomoc czy może powoła nową komisję śledczą?

Sądząc po dotychczasowej postawie Donalda Tuska nie mam większej nadziei na podjęcie przez polski rząd inicjatywy powołania międzynarodowej komisji, która w sposób rzetelny, bezstronny i uczciwy zajęłaby się badaniem przyczyn katastrofy. Do dziś nie wiemy przecież, w jakich okolicznościach doszło do przekazania śledztwa w sprawie katastrofy Rosjanom. Pełnomocnicy rodzin ofiar ani opinia publiczna nie zostali zapoznani z dokumentem, który stanowi legalną podstawę decyzji o przekazaniu postępowania rosyjskim śledczym. Z drugiej strony w ostatnich dniach dochodzi do obnażenia kolejnych kłamstw na temat okoliczności śmierci moich śp. Rodziców i pozostałych ofiar. Dojście do prawdy na temat przyczyn katastrofy jest kwestią polskiej racji stanu. Tymczasem dziś premier po raz kolejny stwierdza, że pomimo ewidentnego podważenia wiarygodności zarówno rządowego raportu nt. katastrofy, jak i analiz MAK, nie widzi przesłanek do wznowienia prac komisji Millera. Mam wrażenie, że znowu będziemy mieli do czynienia z próbą rozmywania sprawy smoleńskiej. Wiem, że prędzej czy później dojdziemy do prawdy.

Na pewno trudno pani wracać myślami do dnia katastrofy, ale proszę o tym momencie opowiedzieć amerykańskiej Polonii. Skąd wówczas czerpała pani informacje o tym, co się stało?

Rano 10 kwietnia 2010 roku jedząc z dziećmi śniadanie włączyłam telewizor, by jak zwykle wysłuchać przemówienia mojego śp. Taty. Sądziłam, że Rodzice są już na miejscu i za chwilę zobaczę ich w telewizji. Na ekranie były jednak widoczne jedynie oczekujące na prezydencką delegację puste krzesła. W pewnym momencie dziennikarz prowadzący transmisję powiedział, że wystąpiły jakieś problemy z lądowaniem. Wówczas myślałam, że z pewnością za chwilę dowiem się, że samolot jednak wylądował i uroczystości 70. rocznicy zbrodni katyńskiej rozpoczną się. Kilka minut później podano informację, że Tu-154M najprawdopodobniej się rozbił. Sądziłam, że w tej sytuacji najlepiej poinformowani powinni być odpowiedzialni za bezpieczeństwo moich Rodziców funkcjonariusze BOR-u. Okazało się jednak, że wiedzieli mniej więcej tyle co ja. Śledziłam dalsze chaotyczne informacje w telewizji przez kilka następnych chwil, jeszcze wierząc, że moi Rodzicie jednak przeżyli. Początkowo podawano bowiem informacje, że nie wszyscy zginęli. Nikt oficjalnie nie poinformował mnie o śmierci Rodziców. Od mojego stryja dowiedziałam się, że jeszcze 10 kwietnia 2010 r. przed południem minister Sikorski telefonicznie poinformował go, że katastrofa wydarzyła się na skutek błędu pilotów. Skąd miał wówczas taką wiedzę?

Co może pani powiedzieć o polskich mediach? Czy ma pani poczucie, że polscy dziennikarze są w sprawie wyjaśnienia katastrofy obiektywni? Czy dążą do prawdy?

Bardzo przykro o tym mówić, ale w związku z katastrofą smoleńską widać, do jakiego stopnia stronnicze i nierzetelne potrafią być najbardziej popularne polskie media. Od pierwszych dni po katastrofie opiniotwórcze tytuły prasowe, radia i telewizje zajęły się nagłaśnianiem kłamliwych informacji na temat jej przebiegu. Widać to szczególnie na przykładzie jednej z najbardziej znanych polskich telewizji informacyjnych, która przy pomocy zapraszanych do studia osób, przedstawianych jako ekspertów od spraw lotnictwa, konsekwentnie promowała informacje o czterech podejściach do lądowania, braku profesjonalizmu załogi, rzekomych naciskach wywieranych na pilotów przez mojego śp. Tatę i dowódcę sił zbrojnych. Dziś wiadomo, że były to informacje całkowicie niezgodne z prawdą, a opinia publiczna została poddana bezwzględnej kampanii mającej na celu jej dezinformację. Na szczęście mamy w Polsce także dziennikarzy, którzy nie poddają się presji i od blisko dwóch lat nieustannie dążą do wyjaśnienia okoliczności śmierci moich śp. Rodziców i pozostałych ofiar. W tym zakresie ogromne zasługi posiadają przede wszystkim "Gazeta Polska", "Nasz Dziennik", tygodnik "Uważam Rze" oraz portale internetowe Niezależna.pl oraz prowadzony przez braci Karnowskich wPolityce.pl. Chcąc zasięgnąć rzetelnych informacji czytam właśnie wymienione tytuły.

Prezydent Lech Kaczyński cieszył się za życia i cieszy się wciąż wielkim szacunkiem wśród Polonii amerykańskiej. W Polsce często był niesprawiedliwie atakowany, można powiedzieć oczerniany. Jak pani sądzi, skąd bierze się ta różnica w odbiorze jego osoby?

Sądzę, że różnica w odbiorze mojego śp. Taty jest spowodowana dość słabym oddziaływaniem na Polonię tzw. mainstreamowych mediów, które przez cały okres prezydentury Lecha Kaczyńskiego wyjątkowo nieuczciwe go atakowały. Polaków w Stanach trudniej zmanipulować. Obserwują naszą scenę polityczną z dystansem, pozwalającym na racjonalną ocenę poszczególnych wydarzeń. Tata bardzo cenił sobie spotkania z Polonią. Miał w planach wizytę w Chicago.

Czy uważa pani, że prezydent Lech Kaczyński jest w Polsce należycie upamiętniony?

Zwalczanie pamięci o tragicznie zmarłej parze prezydenckiej, a przede wszystkim o moim śp. Ojcu, zaczęło się z chwilą, gdy zapadła decyzja, że oboje zostaną pochowani na Wawelu. Wówczas rozpętano w mediach dyskusję kwestionującą zasadność wyboru tego miejsca. Tak jakby za wszelką cenę chciano zapobiec trwałemu zapisaniu się w historii Marii i Lecha Kaczyńskich. W trakcie ostatnich obchodów 11 Listopada w Krakowie usiłowano uniemożliwić złożenie wieńca ze zdjęciem moich Rodziców. W Warszawie – mieście rodzinnym mojego Taty, stolicy, której był prezydentem i którą bardzo kochał i dla której wiele zrobił – do dziś nie ma ulicy nazwanej jego imieniem. Nie ma również pomnika, który upamiętniałby moich Rodziców. Władze Warszawy odmawiają także zgody na upamiętnienie na Krakowskim Przedmieściu wszystkich ofiar katastrofy – miejscu, w którym po 10 kwietnia gromadziło się tak wielu z nas. To zaledwie kilka przykładów.

Przez te prawie dwa lata zrodziło się jednak wiele lokalnych inicjatyw mających na celu upamiętnienie moich Rodziców i pozostałych ofiar katastrofy. Już w 2010 roku nadano imię Lecha Kaczyńskiego zespołowi szkół w miejscowości Chełchy pod Ełkiem, w grudniu uczestniczyłam zaś w uroczystości nadania imienia moich śp. Rodziców szkole podstawowej w miejscowości Podsarnie. Jest też rozsianych po całej Polsce kilkanaście tablic upamiętniających poległych w Smoleńsku. Mam nadzieję, że z czasem takich miejsc będzie przybywać.

Czy fakt, że Polonia amerykańska w większości tak mocno naciska na wyjaśnienie wszystkich okoliczności katastrofy smoleńskiej, może – pani zdaniem – mieć jakieś znaczenie dla sprawy?

W sprawie wyjaśniania przyczyn katastrofy smoleńskiej widać wiele analogii z wydarzeniami, które miały miejsce 70 lat temu. Wspominałam już o tym uczestnicząc w wysłuchaniu publicznym, które odbyło się w Brukseli w grudniu 2010 roku. Nie ukrywam, że bardzo liczę na zaangażowanie Polonii w wyjaśnianie przyczyn katastrofy. Specjalna komisja śledcza Kongresu Stanów Zjednoczonych do zbadania zbrodni katyńskiej z pewnością by nie powstała, gdyby nie determinacja Kongresu Polonii Amerykańskiej. Myślę, że warto czerpać doświadczenia z historii.

Jaką przyszłość, pani zdaniem, ma PiS i czy ma szansę przejąć władzę w Polsce?

Prawo i Sprawiedliwość to obecnie w Polsce jedyna prawdziwa partia opozycyjna. Ugrupowanie patriotyczne, opowiadające się za Polską uczciwą, nowoczesną, praworządną i solidarną. Krajem odgrywającym istotną rolę na arenie międzynarodowej, znającym wartość swojej historii, tradycji i kultury. Partia kierowana przez mojego stryja posiada sprecyzowany program polityczny i gospodarczy ukierunkowany na ochronę polskiej racji stanu. Uważam, że Polacy prędzej czy później przestaną ulegać propagandzie PO, zrozumieją też, jak niszczące dla kraju jest głosowanie na ugrupowania pod przywództwem ludzi pokroju Palikota i dokonają świadomego wyboru udzielając poparcia Prawu i Sprawiedliwości.

ROZMAWIALI: TOMASZ BAGNOWSKI I LESZEK SADOWSKI