Blog - Kasia Szcześniak

Pierwszą pozycją na mojej liście programów do obejrzenia było słynne "Saturday Night Live". SNL to już chyba program-instytucja. Wśród komików i aktorów, którzy karierę zaczynali od występów w SNL, są takie sławy, jak Eddie Murphy, Chevy Chase, Dan Aykroyd, Bill Murray czy John Belushi. Program, co tydzień prowadzony przez jakąś gwiazdę, składa się ze skeczy parodiujących polityków, aktorów, muzyków czy inne sławne osoby i wydarzenia z ostatnich dni. I tu zaczyna się problem, bo wiele skeczy dotyczy raczej wydarzeń pokazywanych przez poprzedni tydzień w telewizji. Więc jak ktoś nie ma telewizora, to czasem nie do końca łapie, o co chodzi (internet nie zawsze wystarcza). Tym razem jednak miałam szczęście, bo parodiowano występ Madonny na Super Bowl i to, że M.I.A pokazała wtedy środkowy palec (szokujące!), co oglądałam w ramach eksperymentu "Nowa na Super Bowl", więc wszystko było dla mnie jasne. Zobaczymy, jak będzie za tydzień. Oglądanie telewizji, nawet komediowego show, nie jest jednak moją ulubioną rozrywką w sobotni wieczór, więc być może następnego odcinka wcale nie obejrzę.

Kolejnym programem, który udało mi się zobaczyć, było rozdanie nagród Grammy, poprzedzone obszerną relacją z czerwonego dywanu skupiającą się głównie na tym, kto przyszedł w sukni jakiego projektanta. Jako że wiadomością dnia była śmierć Whitney Houston, pseudozatroskani prezenterzy, opowiadając o sukniach, gwiazdach i nominacjach, starali się nie brzmieć zbyt wesoło i co jakiś czas robili smutną minę i wtrącali, że Whitney była prawdziwą ikoną muzyki pop/soul/ r'n'b (do wyboru, by się nie powtarzać). Sama ceremonia nie była zbyt ciekawa, choć sześć nagród zdobyła Adele, której kibicowałam i która jest miłą odtrutką na plastikowe, wychudzone gwiazdki ze sztucznym biustem. Jak dla mnie, na gali za dużo było muzyki i wykonawców country, których nie znam (znowu brak telewizora) i nie lubię (to już kwestia gustu). No ale country to przecież typowo amerykańska muzyka, więc nie powinno dziwić, że jest obecna na rozdaniu najważniejszych nagród w branży. A to, że ja jej nie lubię, to chyba tylko mój problem.

Co do innych kanałów (ponad tysiąc!), to żadnych rewelacji nie znalazłam. Seriale, wiadomości, programy plotkarskie, kulinarne, sportowe przerywane reklamami "dietetycznej" czekolady, niskokalorycznych czipsów i majonezu bez tłuszczu. No tak, według amerykańskiej telewizji lepiej zjeść coś w wersji "odchudzonej", niż nie jeść tego wcale. Producent przecież musi zarobić.
Za to nigdy nie zrozumiem, dlaczego zarabiają, i to takie pieniądze, osoby typu Kim Kardashian i jej siostry, Snooki i reszta tytanów intelektu z "Jersey Shore" oraz wszelkie inne "prawdziwe żony" Nowego Jorku, Beverly Hills, Brighton Beach, żony mafii, koszykarzy, kominiarzy i nie wiadomo kogo jeszcze. Tego naprawdę nie da się oglądać. Próbowałam, ale wytrzymałam minutę, no, może dwie. Czy tu chodzi o to, że widzowie lubią oglądać ludzi głupszych od siebie? A może bogatszych? Ładniejszych? Ani to śmieszne, ani ciekawe, a na pewno żałosne, żenujące i potwornie nudne.

I tak na przełączaniu kanałów zleciał mi prawie cały dzień. Nic nie przeczytałam, nigdzie nie poszłam, nic nowego nie zobaczyłam. Dosyć tego! Chowam pilota. Życie bez telewizora jest o wiele ciekawsze