Bez adresu zameldowania

Wcale nie chodzi o pilotów wycieczek, stewardesy czy kierowców TIRów.

Mowa o ludziach w różnym wieku, choć największą grupę stanowią osoby 30+, które postanowiły podróżowanie zamienić w swoją codzienność. Dowodem na to jest coraz większa liczba blogów podróżniczych pojawiających się w sieci. Ich autorzy na bieżąco informują swoich bliskich oraz wszystkich innych czytelników o tym, w jakim miejscu świata się aktualnie znajdują i jak sobie radzą. Ludzi tych jednak należy zdecydowanie odróżnić od tzw. backpackersów. Ci, owszem, wyjeżdżają indywidualnie, nie korzystając z biur podróży, a koszty wyjazdu obniżają tanim jedzeniem i spaniem w schroniskach, ale zawsze jednak jest to wyjazd wakacyjny, na maksymalnie parę tygodni, w przerwie od pracy czy nauki.

Zdjęcie: Archiwum autorki

W Amsterdamie dorabiałam sobie sprzedażą kwiatów

Ci, którzy z podróży uczynili swój styl życia, zarabiają tylko na kolejny wyjazd i nie pozostają w swoim rodzinnym kraju dłużej niż jest to konieczne, aby zdobyć środki. Czasem w ogóle nie wracają, tylko przenoszą się z jednego miejsca na świecie w drugie, tam zdobywając pieniądze lub chwilową pracę.

Najtrudniejszy jest początek

Życie bez stałego adresu, jeżdżenie po świecie brzmi jak wieczne wakacje. I pewnie każdy przykładny i "stacjonarny" obywatel, który wyjeżdża raz w roku na dwutygodniowe wczasy, pewnie zadaje sobie pytanie: ale... jak właściwie to zrobić? Jak można rzucić wszystko, to stabilne życie z ciepłą posadę z comiesięcznym dopływem gotówki i postawić się w sytuacji życia z dnia na dzień? Można! Rzecz leży w uświadomieniu sobie czy naprawdę te elementy poukładanej rzeczywistości są tak niezbędne, jak się wydaje... „Życie jest zbyt piękne, zbyt krótkie i oferuje zbyt wiele fascynujących możliwości, by marnować je na pracę” – pisze na swoim blogu jedna z żyjących w podróży – „Etap, kiedy identyfikowałam się z wykonywanym zawodem, kiedy pozwalałam pracy nadawać mojemu życiu rytm, a czasem i sens, w moim przypadku minął, mam nadzieję, bezpowrotnie”. Wszyscy zawodowo podróżujący mówią o tym, jak wspaniałe jest odkrycie, że tak naprawdę... nic nie trzeba: nie ma obowiązku zarzynania się dla firmy, nie trzeba tak naprawdę posiadać niczego, co jest zbędne (ciuchów, samochodu na raty, kuchni z systemem Bluma itp), nie trzeba zmuszać się do czynności, których się nie lubi. Trzeba uwierzyć w siebie i zaufać, że na drodze spotka się ludzi, którzy ułatwią podróżnikowi przetrwanie w drodze.

Money, money...

Aby zacząć żyć w podróży, konieczna jest jednak jakaś gotówka. Choćby na pierwszy bilet i jakieś drobne na początek. Podróżnicy mają dwa sposoby na zapewnienie sobie finansowania. Niektórzy najmują się do jakiejkolwiek pracy na parę miesięcy, i odkładają 80% zarobków na najbliższą podróż. Można zostać opiekunem osoby niepełnosprawnej w Anglii, pracować jako kelner (też raczej za granicą, bo tam lepiej płacą), pokojówką albo zbieraczem owoców. Najlepsze są te zajęcia, w które wliczony jest darmowy pokój i jedzenie, bo wtedy można zaoszczędzić szybciej i więcej. Tyra się więc przez 4 miesiące, a za zarobione pieniądze następne 12 spędza w Tajlandii, Kambodży, Wietnamie, na Karaibach lub włócząc się po indiańskich wioskach w Ameryce Południowej – co kto lubi. Na miejscu także warto szukać pracy, aby podreperować budżet: jako tłumacz lub nauczyciel angielskiego, w recepcji (np. za łóżko do spania), kelner czy kasjer. I naprawdę nie są to wyimaginowane pomysły. Takie opcje nieustannie się pojawiają na drodze każdego podróżnika – dowody można znaleźć na różnych blogach podróżniczych. Mnie w czasie krótszych podróży też zdarzało się dorobić; kiedyś pomagałam w kawiarni, w której zachorował pracownik. Dowiedziałam się o tej ofercie, bo codziennie piłam tam kawę i gawędziłam z właścicielami. Zawsze jakoś da się zarobić lub dogadać z kimś w kwestii darmowego noclegu. Świat pełen jest pomocnych ludzi – warto o tym pamiętać, ruszając w drogę.

Co trzeba zabrać?

Oprócz pieniędzy i/lub głowy pełnej pomysłów i planów B, podstawowym wyposażeniem na roczną wyprawę jest plecak. Nie warto na nim oszczędzać. W środku musi mieć oddzielne komory, aby wyciągając jedną rzecz, nie robić sobie bałaganu w całym plecaku. Dobrze, jeśli góra jest odpinanym małym plecaczkiem, który przyda się na małe wypady w czasie dłuższych pobytów w jednym miejscu. Należy też wziąć ze sobą cieniutki śpiwór z jedwabiu (szczególnie do ciepłych rejonów świata). Zajmuje bardzo mało miejsca, ale jednak izoluje (świetny podczas noclegu na plaży), a w przypadku spania w przypadkowej pościeli posłuży za prześcieradło. Szczoteczka do zębów powinna być w specjalnym pokrowcu. Jeśli wypadnie z plecaka to nie będzie problemu higienicznego i spokojnie będzie można ją kłaść nawet na niezbyt czystej umywalce. Ręcznik – trzeba mieć co najmniej dwa – powinien być ze specjalnej tkaniny dla podróżników: bardzo cienkiej, ale absorbującej wilgoć. W plecaku obowiązkowo powinna się też znaleźć latarka. Ponieważ w wielu miejscach na świecie powoli zanika instytucja kawiarenek internetowych, natomiast darmowe wi-fi jest coraz bardziej powszechne, warto mieć laptopa. Do pisania i przeglądania stron w zupełnościu wystarczy lekki i mały komputer z 10-calowym ekranem (i dla bezpieczeństwa, w przypadku utraty laptopa, dysk zewnętrzny).


Inspirujące miejsca w sieci:
rudawazji.blog.pl
ollox.wordpress.com
ewakamila.blog.onet.pl