Stabilna polityka niemiecka

Angela Merkel ponownie została wybrana na kanclerza Niemiec, mniejszą wprawdzie liczbą głosów niż poprzednio, ale utrzymana została koalicyjna jedność partii chadeckich (CDU/CSU) i wolnych demokratów (FDP).

Do opozycji przeszła socjaldemokratyczna SPD, w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych potęga polityczna Republiki Federalnej. W ostatnich dziesięcioleciach Niemcy wolą jednak bardziej konserwatywne partie przy władzy. Utrzymują one zdobycze socjalne z minionych dekad, zaś prawica od kanclerza Kohla stara się nadać gospodarce bardziej wolnorynkowy charakter. Angela Merkel, która pochodzi ze wschodnich Niemiec, właśnie u boku tego przywódcy zdobywała szlify polityczne w partii chrześcijańsko-demokratycznej. I utrzymuje ten kurs stale, mimo zmienionych warunków w Europie. Komunizm upadł, Niemcy zjednoczyły się, kryzys gospodarczy nadwerężył zaufanie do wolnego rynku, a jednak pani kanclerz zdołała przekonać obywateli do siebie i swoich działań.
Skoro Niemcy opowiedzieli się za nią, to akceptują jej program wewnętrzny. Jego najważniejszą częścią będzie walka z najgłębszą w powojennej historii Republiki Federalnej recesją. Wyborcy przyjęli także i politykę zagraniczną, której mocnymi punktami jest zakotwiczenie Niemiec w Unii Europejskiej i w Pakcie Północnoatlantyckim.
Z polskiego punktu widzenia jest to wybór dobry. Angela Merkel pokazała, iż zależy jej na dobrosąsiedzkich stosunkach i nawet w sprawach drażliwych (jak muzeum – berlińskie Centrum przeciw Wypędzeniom) szukała rozwiązania najkorzystniejszego na Polski. Politycznie Niemcy są krajem popierającym silną obecność Polski w strukturach europejskich, gospodarczo – jednym z jej najważniejszych partnerów handlowych; prosperity w Polsce jest bardzo wyraźnie uzależnione od pomyślności ekonomicznej Niemiec. Stabilna polityka wschodnia stanowi jeden z ważnych filarów równowagi europejskiej i dla Polski ma ona niebagatelne znaczenie.
Rozległe kontakty gospodarcze, jakie Niemcy mają z Rosją i które tak niepokoją Polskę, w żaden sposób nie przekładają się na powstawanie politycznego aliansu, który nieraz w przeszłości straszył kontynent. Angela Merkel bardzo dba, aby szło tylko o korzystne dla Niemiec porozumienia handlowe, a w przypadkach, w których transakcje z Rosją mogłyby zagrozić bezpieczeństwu (jak w umowach paliwowych), zabiega o należyte zróżnicowanie dostaw.
Pani kanclerz doskonale wie, iż sąsiedzi, i cała Europa, obserwują uważnie zwłaszcza kontakty na linii Berlin–Moskwa i stara się z góry zapobiec podejrzeniom o jakieś tajne konszachty. Prowadzi politykę otwartą, możliwie jak najbardziej przejrzystą dla międzynarodowej społeczności.
Jej obecność na czele władz Republiki Federalnej to dobra prognoza dla Niemiec, dla jednoczącej się Europy i dla Polski.